تعطیل شد

با تو   این ترانه ها را  عشق است                رخش سرخ بادیا را عشق است

عشق درگیر غروب   است امشب                 باز هم طلوع ماه را عشق است

ای   از   خانه ی     زخم و گریه                 غربت بغض گشا را عشق است

ای   از   اب و هوای   بی عشق                  بادبان    ناخدا    را عشق است

اهل   بی مرز ترین      دریا باش                 اهل     همه جا   را عشق است

از     غزل     باختگان  میترسم                   شعرهای بی هوا را عشق است

ای  قشنگ ترین سازها و اوازها                  روز های بی عزا را عشق است

ترکم مکن ای عشق من بی همزبانم

تنها تویی ای نازنین آرام جانم

اینجا کسی در سینه اش رویا ندارد

دل را سپردن تا ابد معنا ندارد

این زندگی دیگر سر و سامان ندارد

دیگر به عشق من کسی ایمان ندارد

دیگر نمی دانم که را باید صدا زد

این قلب را تا کی به طوفان بلا زد

من باغبان فصــــــــــل انتظـــــــــــــارم

تو خوب می دانی من اینجا بی قرارم...

دست مرا بگیر که عاشق ترم کنی
اتش به پیکرم زده خاکسترم کنی

دست مرا بگیر بچرخان به دور خویش
تا عاشقانه پیچک و نیلوفرم کنی

طوفان به پا کند نفست در درون من
اماده ام که باز پریشانترم کنی

می خواهم از گناه تو لبریز شوم
در بازوان عاشق خود کافرم کنی

با انکه سرنوشت دل من پریدن است
اما اگر نخواست دلت بی پرم کنی

من امده ام که عشق بپاشی به صورتم
بی حرف بی سوال فقط باورم کنی!!     

اگه خاکستر نشینی،